Επανερχομαστε…

…σιγα σιγα.

Τελικα επρεπε να παρω νεο μαραφετι, γιατι το παλιο τα ειχε φτυσει τελειως. Μιλαμε το καινουργιο φυσαει μπροστα στο αλλο, χαλαλι τα λεφτα.

Συνεβησαν αρκετα πραγματα αυτες τις μερες, για τα οποια δεν προλαβα να γραψω.

Θα κανω μονο κανα δυο σχολια σε σχεση με την επικαιροτητα.

Για μενα το ολο θεμα με τους αλλοδαπους μου βρωμαει και μαλιστα παρα πολυ. Δεν ειναι δυνατον να συμβαινουν τοσα πολλά πραγματα τις τελευταιες μερες (θυμιζω χαρακτηριστικα μονο 2 απο αυτα, το θεμα της SIEMENS και το θεμα της αναδιαρθρωσης του δημοσιου χρεους) και ξαφνικα να εμφανιζεται απο το πουθενα ενα τσουρμο ανθρωποι, οι οποιοι τελικα δεν καταλαβα και τι ρολο παιζουν, και να μονοπωλουν την ειδησεογραφια με τροπο περιεργο.

Το ζητημα παντως αυτο απεδειξε για πολλοστη φορα, οτι δεν υπαρχει καμια Ελλαδα ως κρατικη οντοτητα. Ενα ρημαδι εχουμε καταντησει και γι’ αυτο δεν μπορουμε παρα να νιωθουμε τουλαχιστον ντροπη.

Kαι επισης εδειξε ολοφανερα οτι δεν υπαρχει καμια κυβερνηση. Οταν οι ανθρωποι αυτοι δεν ειναι ικανοι (ή δεν θελουν) να αντιμετωπισουν ενα τετοιο ζητημα, τοτε πως μπορεις να τους εχεις ακομα και την παραμικρη εμπιστοσυνη για τα πιο σοβαρα θεματα;;;

Να περνατε καλα, καλο ΣΚ ευχομαι!

 

υγ. Τετοια υποκρισια παντως και τοσος πονος για τους χωρους του Πανεπιστημιου, ειχα χρονια να ακουσω…

Και οσο για καποιους απο οσους κοπτονται δηθεν για τους μεταναστες, ας μη μιλησω καλυτερα. Μαλλον ειναι πολλά τα λεφτα των επιδοτησεων για τις ΜΚΟ τους…

blog-o-αναπαυση

Λογω εργασιων στο p/c του σπιτιου, που τα εφτυσε και μαλλον θα χρειαστει να παρω καινουργιο το blog θα αναπαυθει για λιγες μερες.

Να περνατε καλα!

Τα πέντε μεγάλα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις από τις υπερχρεωμένες κυβερνήσεις….

(αναδημοσιευση)

Η κυβέρνηση ποινικοποίησε πρόσφατα σε βαθμό κακουργήματος την καθυστέρηση πληρωμής του ΦΠΑ από τους εξαντλημένους και εξαθλιωμένους μικροεπιχειρηματίες και όμως κανένας δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα για το πως φτάσαμε ως εδώ.

Τα περισσότερα κράτη του κόσμου είναι σήμερα υπερχρεωμένα.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι το χρέος τους ανέρχεται σε περίπου 40 τρις-εκατομμύρια!!

Το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι:

Σε ΠΟΙΟΥΣ χρωστάνε τα κράτη όλα αυτά τα χρήματα;

Σε τράπεζες;

Σε ιδιώτες;

Σε μορφώματα-φαντάσματα;

Σε ποιες χώρες ανήκουν άραγε οι άνθρωποι-φαντάσματα πίσω από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που μπορούν και δανείζουν τέτοια τερατώδη ποσά στις κυβερνήσεις όλων αυτών των κρατών και έχουν το θράσος να ανεβάζουν με ανίερα κόλπα συνεχώς τα επιτόκια;

Σίγουρα σε τελική ανάλυση είναι άνθρωποι υπαρκτοί, με σάρκα και οστά χωρίς ψυχή βέβαια ή μάλλον την ψυχή τους την έχουν πουλήσει στο διάβολο.
Γιατί όμως οι κυβερνήσεις των κρατών στις οποίες ανήκουν αυτοί οι “κύριοι” δεν εισέπραξαν ποτέ τους φόρους που δικαιούνταν από τα υπερκέρδη τους;

Και το δεύτερο μεγάλο ερώτημα ….

Εάν τα κράτη είχαν εισπράξει αυτούς τους φόρους, θα είχαν πτωχεύσει;

Γιατί άραγε δεν προσπαθούν οι κυβερνώντες να συλλάβουν αυτούς τους μεγαλο-φοροφυγάδες των τρισεκατομμυρίων αλλά ζητάνε από τους εξαθλιωμένους μικροεπιχειρηματίες και τον δύστυχο λαό να πληρώνουν όλο και μεγαλυτέρους και αβάσταχτους φόρους για να εξοφλούν τους δανειστές οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν επί τόσα χρόνια τους λαούς που δάνεισαν;

Και το τρίτο μεγάλο ερώτημα :

Με ποια “super-κομπίνα” τόσοι λίγοι απέκτησαν τόσα πολλά;

Ποιος θα απαντήσει άραγε σε αυτό το μεγάλο ερώτημα που έρχεται στα χείλη όλων αυτών των κακομοίρηδων μικροεπιχειρηματιών που θα πάνε φυλακή γιατί δεν απέδωσαν το ΦΠΑ;

Ποια αδικία ή καλύτερα ποιο έγκλημα είναι μεγαλύτερο από αυτή τη διεθνή φορολογική αλητεία-αμνηστία;

Δεν θα έπρεπε αυτής της τάξεως η φοροδιαφυγή να συμπεριληφθεί στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Δεν θα έπρεπε οι λαοί -αφού οι κυβερνήσεις και τα δικαστήρια είναι ανίκανα- να αντιπαρατεθούν από μόνοι τους σε αυτά τα τέρατα της φοροκλοπής που με την συμπαιγνία επίορκων πολιτικών απέκτησαν αμύθητα πλούτη και ενορχήστρωσαν όλους τους πολέμους για να τα αυξήσουν, όπου τόσα εκατομμύρια αθώων σκοτωθήκαν, ξέχωρα από αυτούς που αυτοκτόνησαν από απελπισία ή πέθαναν από πείνα εξαίτιας αυτής της απάνθρωπης απληστίας αυτών των λίγων ανθρωπόμορφων τεράτων;

Και το τέταρτο μεγάλο ερώτημα:
Είναι μόνο εβραϊκά συμφέροντα πίσω από όλες αυτές τις τράπεζες και τα μορφώματα ή έχουν μαζί τους και αρκετούς “μαλακούς” όπως ονομάζουν τους μη Εβραίους;

Με τόσο πλούτο στα χέρια τόσο λίγων, οι οποίοι έχουν “κοινά” συμφέροντα, είναι δυνατόν να μην διαφθείρουν με μίζες όσους πολιτικούς αντιστέκονται στις επιθυμίες τους;
Δεν τούς είναι πανεύκολο με πλούσιες παροχές να κατευθύνουν το πολιτικό, στρατιωτικό και δικαστικό κατεστημένο και με τις παρακρατικές οργανώσεις που διαθέτουν άλλα και τις ΜΚΟ (διάβαζε αντεθνικές ομάδες) να προωθούν το στόχο της παγκόσμιας κυριαρχίας τους που την ονομάζουν κατ’ ευφημισμό παγκοσμιοποίηση;

Και το τελευταίο μεγάλο ερώτημα :
Ποια θα έπρεπε να ήταν η αντίδραση των λαών που κατάλαβαν ότι τόσο μεγάλος, παράνομος και ανήθικος πλούτος συγκεντρωμένος σε τόσο λίγα βρώμικα χέρια και άρρωστα μυαλά μπορεί να σκλαβώσει για πάντα όχι μόνο τους ίδιους αλλά και ολόκληρα έθνη;

Ίσως μία και μόνη………;

 

 

Το καθεστώς φαίνεται να επιζητά την λαϊκή εξέγερση. Γιατί;

(αναδημοσιευση)

Είναι μια σκέψη που με βασανίζει εδώ και καιρό. Από το καλοκαίρι σχεδόν, και μάλιστα μια δυο φορές κάπου διατύπωσα και γραπτώς τον φόβο μου: Φαίνεται σαν το καθεστώς να θέλει και να επιζητά την λαϊκή εξέγερση, σαν να το βολεύει μια τυφλή λαϊκή εξέγερση για κάποιο λόγο. Και μοιάζει σαν να κάνει και το παν να την προκαλέσει.

• Οι δηλώσεις του κ. Στρος Καν “Θα διαδήλωνα κι εγώ αν ήμουν έλληνας” ,
• οι συνεχείς προκλήσεις και προσβολές του κ. Πάγκαλου “όλοι μαζί τα φάγαμε“, “αντι-παραγωγικοί“  και “κοπρίτες“,
• η καταιγίδα των ανάλγητων και αντιλαϊκών μέτρων με ρυθμό πολυβόλου, παρά τα ψέμματα της κυβέρνησης πως δεν θα πάρει άλλα μέτρα,
• ο εθνικός μας εξευτελισμός από την ατιμωρησία των κλεφτών του δημοσίου χρήματος και ευχολόγιο περί δικαιοσύνης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και άλλους ηγέτες,
• η αναποτελεσματικότητα των εξεταστικών επιτροπών και η σπατάλη που συνεχίζεται,
• το στέγνωμα της αγοράς στο σημείο που να μοιάζει με έρημο,
• τα συσσίτια που ήδη πρέπει να κλείσεις τραπέζι,
• η απόγνωση των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων και των μικροεπιχειρηματιών που χτύπησε κόκκινο,
• μέτρα που θα μπορούσαν χωρίς κανένα κόστος να έχουν παρθεί (πχ. παροδική αδράνεια μιας επιχείρησης και μη καταβολή ασφαλίστρων στο ΤΕΒΕ)
• και χίλια δυο τέτοια,

δείχνουν κάτι πολύ ανησυχητικό.

Δείχνουν σαν το καθεστώς να μην φοβάται και τόσο την λαϊκή εξέγερση και μάλιστα να την προκαλεί κιόλας.

Γιατί;

Οταν κάποιος ενεργεί σαν να μην φοβάται την αυτοδικία που θα φέρει μια τυφλή λαϊκή εξέγερση εξαιτίας της οργής και της απόγνωσης που ο ίδιος προκαλεί και δημιουργεί είναι

• ή τρελλός
• ή θέλει πράγματι να προκαλέσει την αυτοδικία για κάποιο λόγο.

Τι σημαίνει όμως η αυτοδικία που θα φέρει μια λαϊκή εξέγερση αν ξεσπάσει αυτή τη στιγμή με τόση οργή και αγανάκτηση; Σημαίνει ενέργειες, σε μαζικό επίπεδο, έξω από τα όρια της νομιμότητας.

Και τι επιφέρουν μαζικές ενέργειες βίας έξω από τα όρια της νομιμότητας;

Δίνουν την δυνατότητα σε μια κυβέρνηση, που υποστηρίζει ότι ο λαός την εξέλεξε ως εγγυητή της νομιμότητας,

• να περάσει έκτακτους νόμους που περιστέλλουν τις ελευθερίες που εγγυάται το πολίτευμα
• να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και ίσως
• στρατιωτικό νόμο.

Πρέπει να αρχίσουμε να αυτο-οργανωνόμαστε πολιτικά, έξω από τα κόμματα, ώστε η όποια αντίδρασή μας να μην ξεφύγει σε ακρότητες και καταστροφές που θα προκαλέσουν αντιδημοκρατικά μέτρα και ένταση της αυθαιρεσίας από την μεριά της κυβέρνησης και του συστήματος. Εν ολίγοις χρειαζόμαστε πολιτικές οργανώσεις που θα χειριστούν την κατάσταση χωρίς να θέσουν τις λαϊκές διεκδικήσεις σε κίνδυνο. Που θα μετασχηματίσουν την άγνοια σε γνώση και την οργή σε αιτήματα δημοκρατίας και ελέγχου του πολιτικού συστήματος από τον λαό.

Ηδη το σύστημα έχει προβάρει τις προβοκάτσιες του, τις μολότωφ του και το μπάχαλό του. Και το ότι δεν βρίσκουν οι δυνάμεις ασφαλείας τους παρανομήσαντες και παρανομούντες, είναι τέχνασμα.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης, αν θυμάμαι καλά, είχε δηλώσει παλαιότερα σε τηλεοπτική εκπομπή πως την εποχή που το κόμμα του ήταν στην παρανομία, οποιοσδήποτε απεσταλμένος του κόμματός του προσπαθούσε να εισέλθει στην χώρα παράνομα, συλλαμβανόταν από την ασφάλεια το πολύ σε μερικούς μήνες.

Τώρα, αυτούς τους παρανομούντες, δεν τους βρίσκουν γιατί μάλλον κάποιος δεν θέλει να βρεθούν. Είναι μια πολύ καλή δικαιολογία ότι το κράτος και η τάξη απειλείται από οπλισμένους και επικίνδυνους εσωτερικούς εχθρούς. Και αν μια τυφλή και χωρίς στόχους και αιτήματα λαϊκή εξέγερση ξεσπάσει, και μάλιστα καταλήξει και σε ακρότητες, θα την εντάξουν στους ίδιους εσωτερικούς εχθρούς, ώστε να πάρουν τα αντι-δημοκρατικά μέτρα, που μάλλον σκέφτονται να πάρουν.

Διότι το ΔΝΤ δεν ήρθε για να φύγει γρήγορα. Θέλει λεφτά, πετρέλαια και ουράνια. Θέλει τα φιλέτα. Θέλει να πτωχεύσουν οι επιχειρήσεις για να ρθουν τα κολλητάρια του να αγοράσουν τζάμπα. Κι έχει και συμμάχους εδώ. Που περιμένουν πως και πως να αρχίσουν οι πτωχεύσεις και οι “ιδιωτικοποιήσεις” και όλα αυτά τα ωραία κόλπα.

Κιαν ο λαός, που θα χει “ατακτήσει” γιατί προκλήθηκε, θεωρηθεί εχθρός, θα χουν βρει την χρυσή ευκαιρία να του φορέσουν κάνα κολλάρο “έκτακτης ανάγκης”, και να του αφαιρέσουν οποιαδήποτε δυνατότητα να αντιδράσει στο μαζικό ξεπούλημα που ολοφάνερα σχεδιάζεται.

 

 

Οι άνθρωποι κάτω από το χαλί

Tου Nικου Γ. Ξυδακη (απο την Καθημερινη, εδω)

«Πρέπει να καταλάβεις ότι η διαφορά ανάμεσα σε εσένα και εμένα είναι ένα τίποτα, μια “στραβή”. Πριν από λίγα χρόνια είχα σπίτι και όλα τα σχετικά. Ετσι ήρθαν τα πράγματα, ούτε που το κατάλαβα, μάγκα μου». Το ρεπορτάζ της πρωτοχρονιάτικης «Κ» για τους νεοαστέγους έρχεται από μιαν άλλη χώρα. Τη χώρα του Ντίκενς; Τη χώρα των Αθλίων των Αθηνών; Την κοινωνία του ενός τρίτου; Τη χώρα όπου γινόμαστε, τη χώρα όπου ήδη είμαστε;

Εως πριν από μερικά χρόνια, οι άστεγοι ήταν μια μειονότητα σαλών, ανθρώπων που δραπέτευαν από την κοινωνία και τα δεσμά της, που έσπαγαν τους δεσμούς με την κανονικότητα, που τους είχε βρει μια τεράστια ατυχία. Ηταν μια ελάχιστη εξαίρεση. Ηταν σαν τα αδέσποτα στο αστικό δίκτυο: δεν πείραζαν κανέναν, δεν τους πείραζε κανένας και κανείς δεν τους έβλεπε: ήταν λίγοι, τόσο λίγοι που δεν απειλούσαν τη βιτρίνα της κανονικότητας, της αιωνίας προόδου, της διαρκώς αυξανόμενης ευημερίας. Ηταν λίγοι και ήταν σαλοί.

Σήμερα, οι άστεγοι είναι πολλοί και δεν είναι σαλοί. Είναι θύματα ατυχίας και πάλι: αλλά όχι μιας ατυχίας τεράστιας, δεν αφίστανται πολύ από την κανονικότητα των τυχερών. Οχι. Η ατυχία που μετατρέπει σήμερα έναν κανονικό, έναν στεγασμένο, σε άστεγο, σε κλοσάρ και ρακοσυλλέκτη, σε αδέσποτο του δρόμου, αυτή η ατυχία είναι πια πολλή μικρή, ελάχιστη: «η διαφορά είναι ένα τίποτα, μια “στραβή”».

Βρισκόμαστε ενώπιον ιστορικού ρήγματος. Φτώχεια υπήρχε πάντα. Μαζική πτώχευση και ταχεία καταστροφή μικρομεσαίων στρωμάτων, δεν υπήρχε. Κι είναι γενετικά άλλο να γεννιέσαι φτωχός, να μεγαλώνεις με μειωμένες προσδοκίες, αλλά να μπορείς να ελπίζεις ότι θα βελτιώσεις τη θέση σου, να μπορείς να λογαριάζεις ότι σε μια ατυχία θα υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας, για να μην καταστραφείς, το δίχτυ της διευρυμένης οικογένειας ή της κοινότητας, το δίχτυ του κράτους–πρόνοιας, το δίχτυ της κοινωνικής αλληλεγγύης. Και είναι άλλο να ζεις σε μια σχετική ευημερία, να μην ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει απόλυτη ένδεια, και αίφνης, με μια “στραβή”, να τα χάνεις όλα, να χάνεις και τα ολίγα που σε κρατάνε εντός της κανονικότητας, υπό μία στέγη, και να βρίσκεσαι στην ουρά του συσσίτιου, στις λίστες απορίας, στον δρόμο, ντροπιασμένος κάτω από το χαλί…

«Οταν φανεί το πρόβλημα, στην πραγματική του διάσταση, η κοινωνία θα σοκαριστεί. Κάθε εβδομάδα καταφεύγουν στις δομές μας τουλάχιστον δύο περιπτώσεις ατόμων που έχασαν τα σπίτια τους λόγω της κρίσης… Αν βαθύνει η κρίση και συνεχίσουν να χάνονται τόσες θέσεις εργασίας, το ζήτημα θα αποκτήσει εκρηκτικές διαστάσεις», περιγράφει μια νοσηλεύτρια που υποδέχεται καθημερινά νεοαστέγους, τώρα και αποφοίτους πανεπιστημίων και πρώην εμπόρους.

Πίσω από τους αριθμούς των ανέργων ή των πτωχευμένων νοικοκυριών που δίνει η Στατιστική Αρχή, βρίσκονται ανθρώπινα πρόσωπα, δράματα, καταστροφές. Στα πρόσωπα των ηττημένων νεοαστέγων βρίσκεται χαραγμένο το μέλλον, σαν σκοτεινό ενδεχόμενο ημών των κανονικών. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι το μέγιστο: δίκτυα αλληλεγγύης. Είναι ένα κάποιο ανάχωμα μπρος στην κοινωνική αποσάθρωση, στην κοινωνία της «στραβής».